Od tego momentu Argentyńczycy ograniczali się do ataków powietrznych i nie angażowali do walki marynarki wojennej. Akcje lotnictwa argentyńskiego stały się szczególnie intensywne, kiedy Marynarka Królewska zaczęła wspierać desant na wyspy, co znalazło swoje odzwierciedlenie w znacznych stratach po obydwu stronach. W ciągu całej wojny zestrzelone zostały 72 argentyńskie samoloty i zatonęło 19 brytyjskich okrętów, między innymi niszczyciel Coventr\, fregaty Ardent i Antelope oraz Atlantic Conveyor. 21 maja Brytyjczycy wylądowali w okolicach San Carlos na Falklandach Wschodnich. Utworzony został przyczółek, z którego piechota zaczęła uderzać na południe. W przeciwieństwie do wojny na morzu i w powietrzu, w której decydujące znaczenie miała technika, rezultat starć lądowych w dużej mierze zależał od wyszkolenia i determinacji oddziałów. Tutaj zawodowa armia brytyjska miała przewagę nad liczniejszymi oddziałami argentyńskimi, w których skład wchodziło wielu rekrutów. Moment zwrotny tej krótkiej kampanii nastąpił 25 maja, kiedy 450 spadochroniarzy brytyjskich pokonało 1450 Argentyńczyków w bitwie pod Green Goose.